Het weer werkte mee...

en dat is al de helft gewonnen.

Nu moest ook de jaarlijkse 1 april-strijd met de Spanjaarden nog gewonnen worden. En vechten met kanonnen, hellebaarden, zwaarden, drank en heel veel schmink gaat nu eenmaal beter als het niet, zoals zo vaak op 1 april, hoost van de regen!

De burgers van Den Briel/Brielle (kies maar) hadden er zin in. Al ruim een week van te voren hingen de belangrijkste straten vol vlaggen, maar ook in de buitenwijken had men massaal de Geuzenvlag opgehangen. 

Kalken

Het is traditie om in de nacht van 31 maart op 1 april 'te kalken'. Wanneer je in de Nobelstraat of Voorstraat woont (in 1572 Zuideinde en Noordeinde genaamd) kan je je lol op, want je kunt er op rekenen dat je ramen onder geklad worden met teksten. In mijn jeugd waren dat teksten als 'ban de bom' en 'kruisraketten de wereld uit' (hm...zou nu nog steeds kunnen!), maar ook meer persoonlijke als 'hier is alles te duur'. Tegenwoordig zijn de persoonlijke veruit in de meerderheid en moet je echt zoeken naar een tekst die over de lokale politiek gaat. De tekst op de foto slaat bijvoorbeeld op de bewoonster van dat pand, die een geliefde lagere schoolonderwijzeres was. Wat je niet kan zien, was dat er ook 'lieve ....' op staat, iets wat ik kan beamen, ze is heel lief (maar privacy is ook wat waard). Maar. Wat ik heel vaak, echt te vaak, tegenkwam dit jaar, was: De Piemel.

De Piemel

Absoluut geschilderd met dezelfde hand, want best uniform eigenlijk. Allemaal even groot, allemaal in dezelfde stand, fier rechtop. Alsof een piemel altijd in die stand te bewonderen valt.

Daarin zit 'em, vermoed ik, meteen de aanleiding. Er loopt in ons mooie stadje blijkbaar iemand rond die zichzelf zo'n prachtige, rechtop staande piemel wenst. Mijn verbeelding maakt dan meteen overuren en aangezien ik een beelddenker ben, zie ik zo'n mens voor me. Midden in de nacht maakt hij (zij? Nee toch zeker...hoewel, zou kunnen natuurlijk, maar omwille van mijn beelddenken schrijf ik verder hij) zich klaar om te gaan kalken. Zwarte kleding aan, dikste maat kalkstift in de aanslag, de zenuwen gierend door zijn lijf. Eerste actie: een racistische tekst op een woonbootje aan het Maarland ZZ. Moet kunnen vindt hij, maar dan: de Eerste Piemel. Onmiddellijk slaat een niet te bedwingen golf opwinding door hem heen. Dit smaakt naar meer!

Hij baant zich driftig piemels kalkend een weg langs alle ramen op het Maarland en slaat linksaf de Voorstraat in. Op ieder raam moet een piemel en sommige ramen dwingen hem blijkbaar tot meerdere. Op sommige ruiten staan er wel zes.

Ik vraag me dan af of de overige kalkers, er moeten er toch meer geweest zijn, hem bewonderend gadegeslagen hebben. Wow, wat een geweldige piemels zeg. Of zouden ze toch een beetje meewarig gegrinnikt hebben? In ieder geval heeft niemand hem tegengehouden.

Als oud-docent ben ik bekend met het fenomeen 'puberknul tekent een piemel'. Er was ooit eens een jaar waarin ik en dat is echt de waarheid, iedere dag 'verrast' werd met één of meerdere tekeningen van het mannelijk geslachtsdeel. De tekeningen werden me aan het begin van de les overhandigd met een gezicht waarop naast uitdagende brutaliteit toch ook iets van trots te zien was. Mijn gewoonte was om ze zonder commentaar te verfrommelen en vervolgens te informeren of hij ook zijn huiswerk zo creatief gemaakt had. Na aanvankelijke verbijstering (waarom ik? Ik was toen al 58) koos ik ervoor het te zien als een beetje vreemde uiting van behoefte aan persoonlijke aandacht. Dat vond zijn moeder ook, "hij zoekt aandacht", zei ze schouderophalend. Met andere woorden: deal with it, not my problem. De naam van die knul ben ik inmiddels vergeten, maar zijn gezicht zie ik nog voor me en ik vraag me, heel af en toe, af wat er van hem geworden is. Hij moet nu 28 zijn.  Zou hij...? Neeeeee, vast niet.