Verleden week vloog ik er dus zelf in...

En ik ben nota bene zó voorzichtig!

Belazerd en bedonderd

Ik krijg wel vaker rare mailtjes en dan gaat mijn onderbuikgevoel in overdrive en gooi ik ze of weg, of blokkeer ik de afzender. Nigeriaanse prinsen die met me willen trouwen (echt gebeurd) of marketingbureaus die me tegen fikse betaling tips willen verkopen die je gratis van het internet kan afplukken, ik heb het allemaal al eens langs zien komen. En daar trap ik dus niet in.

Maar afgelopen week, toen trapte ik er dus (bijna!) wel in!

Brisbane, Australia

Want toen kreeg ik een email uit...what the hell...Australië. Ik kon mijn ogen niet geloven. Of ik een radio-interview wilde geven over het zelf publiceren van mijn trilogie. En vooral ook over feminisme, emancipatie toen (16e eeuw) en nu. Uiteraard sloeg ik daarop meteen aan. Want dat gaat me immers aan het hart? Dat is 'mijn ding'. Daar schrijf ik dus boeken over.

Voorzichtig als ik ben, ging ik eerst eens googelen of het radiostation wel bestaat (ja) en of de presentator ook bestaat (ja). En daarna las ik de email nog eens rustig tien keer door. Nadat ik een kalmerende kop thee had gezet, beantwoordde ik de vragen met een prangende tegenvraag: hadden ze daar in Brisbane wel door dat ik in het Nederlands schrijf en alleen in Nederland/België gelezen word?

Oh, absoluut, dat wisten ze en het was geen probleem! Het ging immers over mijn ervaringen en denkbeelden, en daarvoor hoefden de luisteraars mijn boeken niet gelezen te hebben. Ze waren er van overtuigd dat ik heel veel interessants te melden had, en wisten dat mijn Engels uitstekend is. Ik mocht zelf het moment voor de Zoom meeting uitkiezen.

Ik werd nu toch echt enthousiast, wow, wie had dat gedacht! Vooral ook omdat de schrijfster van de email duidelijk deze website en mijn blogs goed had gelezen. Er werden allerlei details over mijn boeken genoemd, wow, wow, wow.

EGO

Nou ga ik er prat op dat mijn ego onderontwikkeld is. Ik hoef niet zo nodig. Blaas niet hoog van de toren over mijn boeken, ook al krijg ik hele enthousiaste reacties van lezers. Wanneer ik zie dat mijn wekelijks Engelstalige tuinblog (https://thedutchdeltagardener.blogspot.com) deze week weer door 1560K buitenlanders gelezen is, dan denk ik "gut, wat geinig" en ga ik niet opeens mijn tanden laten bleken, ik noem maar wat. Maar dit keer...dit keer stak mijn ego even haar kop om de hoek van de deur. Ze riep me toe "Hey joh, stel je nou eens voor, jouw humoristische maar zeer intelligente interview wordt door een uitgever in Brisbane opgepikt en Hier Komen Mooie Dingen van!"

Dus ik maakte een afspraak om geïnterviewd te worden.

Promotie

Daar kwam dus de adder vanonder het gras. Het was een hele grote, gemene adder. Want hoewel de toon heel warm bleef, werd de dwang om eerst even wat geld over te maken, 300 Ozzy dollars, opeens heel dringend en zelfs dwingend. Er moest promotie geregeld worden. Ik was eerst in verwarring, hoezo promotie, ik gaf toch niet uit in Australië? Nee, promotie voor de show. Aha. Ik spartelde tegen. Ooit werd ik enige keren voor de Nederlandse radio geïnterviewd over een van mijn vorige publicaties. En toen kostte me dat niets. De promotie, dat regelde de omroep zelf. Dus dat mailde ik naar Brisbane. De toon van de emails (ik had er inmiddels 6) werd nu beduidend koeler: 300 dollars - absoluut noodzakelijk - anders geen interview.

Tja. Inmiddels gingen alle alarmbellen af. "Maak alsjeblieft niets over!" riep een bevriend advocaat. Nee, dat was ik ook niet van plan, fuck it!

Moraal van dit verhaal: "if it looks too good to be true, it probably is".  Leermomentje!