Lang gewacht...

en stil gezwegen. Maar na 3 maanden schrijven, 8 maanden met de stofkam door mijn tekst gaan en vervolgens 1 maand wachten op het technische gedeelte is het zo ver!

Hierbij een diepe buiging voor fotograaf Wibe Koopman, die me weer geholpen heeft mijn aquarel voor op de voorkant op te kalefateren zodat hij naar Trichis gestuurd kon worden. De mysterieuze foto op de achterkant* is ook van zijn hand. Zijn website is www.wibekoopman.com

(* hierover krijg ik vaak dezelfde vraag en hier volgt mijn antwoord: de schaduw is een bewuste keuze, want ieder mens, dus ook ik, heeft een lichte en een donkere kant)

Het schrijfproces

Hoe doe jij dat toch, werd mij de afgelopen tijd regelmatig gevraagd. En met 'dat' bedoelt men dan stiekem een boek eruit persen zonder er over te praten.

Nou...gewoon...zeg ik dan meestal.

Voor mij is het ook gewoon, want ik doe het al zolang als ik me kan herinneren, verhalen vertellen. Alleen schrijf ik ze nu op. 

Een verhaal vertelt zichzelf, in de vroege ochtend wanneer ik met mijn hond door de donkere wijk dwaal. Of op een druilerige middag terwijl ik in mijn tuin takken in stukken sta te knippen. Of op een leuke avond in het theater terwijl ik op het begin van de voorstelling zit te wachten.

Zodra de steigers van dat verhaal er in mijn hoofd staan, schrijf ik het heel snel op, gewoon thuis want ik heb geen geld voor een schrijvers retreat. Ik doe daar ongeveer 3 maanden over. Maar ik praat er inderdaad niet over, nee.

Vervolgens ga ik schaven. Stukje eruit, groot stuk erbij, een ander woord, nee...toch weer een ander synoniem. Wat is de plot? Is het motief uit te leggen? Zijn mijn hoofdpersonen geloofwaardig? En feiten checken, heel veel checken. Want wanneer je bijvoorbeeld in 1573 iemand aardappelen laat eten, dan zit je goed fout. Men kende in 1573 in Den Briel de nobele aardappel nog niet.  Wel het gebruik van varkensdarm en dan niet alleen als velletje voor de worst...

Ook hier praat ik niet over, net zoals ik indertijd het geslacht van mijn kinderen niet openbaar maakte voordat ze geboren waren. Daar ben ik vreselijk ouderwets in, ik weet het, totaal niet van deze tijd.

Jinx

Uiteraard speelt ook mee dat je een sukkel bent wanneer je de huid verkoopt voordat je die beer geschoten hebt. In tegenstelling tot mijn hoofdpersoon Noor, ben ik een voorzichtig mens. Do not jinx it!

Ook daarin ben ik totaal niet van deze tijd, vrees ik. Dus ik glimlach wanneer ik gevraagd word naar de plot en zeg alleen dat deel 2 een vervolg is op deel 1, maar dat je de boeken ook goed afzonderlijk kunt lezen.

En nu maar afwachten wat jij van Zwaartekracht vindt. Ik hoop echt dat je er net zo van zult genieten als van Boerenwormkruid. Laat het me vooral weten, en strooi kwistig met je (liefst postieve!) recensies op alle social media die je maar kunt bedenken. Zoals je weet, ben ik daarvan afhankelijk.

Dankjewel!

Groetjes,

Renée