Deel 3 in de trilogie over Brielle is, in concept, af!

Teaser:

Jannie Ekster, 53 jaar en 15 dagen oud, bij leven de graatmagere wethouder van Voorne-aan-Zee, lid van de partij Voorne Vooruit! en groot bewonderaar van de ideeën van President Trump van de USA, lag languit op haar rug onder de Acer palmatum 'Beni Mako'. Haar grote babyblauwe ogen staarden nietsziend naar de boven haar hoofd sereen in de bries wuivende bladeren.

Helaas, ze had tegenstribbelend haar laatste adem uitgeblazen, dus de Japanse betekenis van de boom ontging haar volkomen. Dat het esdoornblad wordt beschouwd als een symbool van loyaliteit en liefde en de zaden van de Acer worden gezien als symbolen van voorspoed had haar echter ook toen ze nog leefde echt niet kunnen boeien. In navolging van haar grote held zag ze 'de natuur' slechts als een gegeven dat dienstbaar hoorde te zijn aan de mens en liefst zoveel mogelijk geld opbracht.

Maar nu lag ze op het zachte mos uitgestrekt, bijna alsof ze gewoon eventjes had willen uitrusten daar, onder dat  prachtige scherm van takken, dat zich beschermend boven haar hoofd uitspreidde. Zo meteen zou ze weer opstaan, de op het mos liggende takjes van haar zakelijke mantelpak en uit haar lange kastanjebruin geverfde haar schudden en kordaat verdergaan met haar taken als wethouder.

Inspecteur Jansen, die zich nu licht onpasselijk voelde omdat hij de lunch had moeten overslaan, keek naar de handen van Ekster, die onder de sneden zaten. De combinatie van een scherpe poeplucht met de koperen cent geur van het bloed dat grotendeels, maar niet helemaal, opgezogen was door het mos, deed hem rillen. Hij keek nog wat beter naar haar handen. Hij meende te kunnen zien dat de sneden diep waren en geen rechte, maar vreemd gekartelde randen hadden.

Gezien de verwondingen van Ekster viel de hoeveelheid bloed hem eigenlijk nog mee. Maar toen besefte hij dat het bloed dat uit de diepe wond in haar borstkas was gestroomd waarschijnlijk voor een groot deel geabsorbeerd was door het weelderige mos waarop ze lag.

Hij had genoeg gezien en knikte naar de volledig in PPE gehulde medewerkers van de Forensische Recherche, die nu zakjes om de bloederige handen schoven om alle sporen veilig te stellen. Hij wist dat ze de kleding van Ekster en het zachte mos waarop ze lag aan een minuscuul onderzoek zouden onderwerpen.

Hij kwam overeind en klopte zijn broek af voordat hij naar de bejaarde vrouw liep die in het schilderachtige theehuisje elders in de Japanse tuin op hem wachtte. Ze zat op de veranda van het huisje naar een zentuin te staren en keek met een ongerust gezicht op toen hij de veranda opstapte.

"Ik weet even niet wat ik moet zeggen," zei ze stilletjes. Waarbij ze zichzelf uiteraard onmiddellijk tegensprak.

"Zeg nog maar niets. Laat mij nog héél even in de waan dat je niet wéér betrokken bent bij het vinden van een lijk, Noralie Verstappen," gromde hij, voordat hij met een zucht een te lange lok donker krulhaar uit zijn ogen streek en naast haar op de veranda neerzakte.

Wil jij kans maken op een gratis exemplaar van 'Mos' na publicatie?

Stuur mij dan het aankoopbewijs van 'Zwaartekracht' op dutchdeltagardener@gmail.com en je loot mee.

Uiteraard hoop ik dat je het adres van deze website met zoveel mogelijk mensen deelt. Alvast bedankt!

Renée Grashoff